چرا می نویسم ؟
آدم پر است از حرفهایی که به هر روشی شده باید از پیچ در پیچ ذهنش خالی اش کند ، حالا این روش نوشتاری باشد یا گفتاری یا رفتاری فرقی ندارد
انتخاب یکی از این روش ها دلیل بر خاموشی روش های دیگر نیست شاید فقط کمرنگ ترشان کند
من خودم خیلی وقت ها روش گفتاری را انتخاب میکردم و خب چوبش را هم خوردم
این روزها آدم به مادرش به خواهر و پدرش هم نمی تواند اعتماد کند
من که اعتماد کردم به نزدیکانم به دوستانم و حالا پشیمانم
گاهی که از ضعف ها و کمبودهایم صحبت کردم روز دیگر به من سرکوفتش زدند
وقتی از آرزوها و بلند پروازی هایم گفتم مرا مسخره کردند
و آن موقع بود که دیدم نمیشود گفت ، شنونده ی خوب کم است
شروع کردم به نوشتن ، نوشته هایی که گاهی خواسته و ناخواسته توسط همین ها خوانده شد و باز روز از نوع ...
این همه وراجی برای این است که بگویم اینجا کسی منِ ژولیت را نمی شناسد و تجربه نشان داده نباید هم خودم را بشناسانم !!! بله دیگر گزیده شدن توسط مارها مرا بس است
مینوشتم از دردهایم خیلی سربسته و یک دوست مجازی از من میپرسید چرا اینطور .. ؟ مگر چه شده ... ؟ چه گفتند ... ؟ چه شنیدی ... ؟ آدم عاقل اگر میخواستم خب پاسخ همین ها را در نوشته ام می گنجاندم
هم جذاب تر میشد هم حس کنجکاوی خواننده را ارضا میکردم
خب چه میگفتم ؟ چرا مینویسم ؟!
برچسب:
نویسنده: لیلا ابراهیمی
تاريخ: شنبه
25 شهريور
1396 ساعت: 11:37